Toen ik antwoordde dat blijkbaar niet iedereen dat wist, zag ik haar zus wat ongemakkelijk schuifelen. "Ze kunnen dat toch niet bewijzen, he? Dat je ChatGPT gebruikt hebt?", wilde ze weten. Zij had haar resultaten nog niet binnen, maar ze was duidelijk bezorgd dat haar en haar groepsleden hetzelfde lot beschoren was.

We testten uit wat ChatGPT er zelf over beweert, met enkele stukken ingediende tekst. Het stelde mijn dochter slechts matig gerust dat wanneer je de tool vraagt of die een tekst wel of niet geschreven heeft er eigenlijk weinig uitsluitsel komt. Lees even mee 👇

Pertinente vraag! We lieten ze op dat moment retorisch.

We spraken dus niet over het kat-en-muisspel van detectiesoftware, noch over watermerken die worden ingebouwd in de gegenereerde tekst en al helemaal niet over zinvolle huiswerkopdrachten die leerlingen toelaten om gebruik te maken van beschikbare technologieën die hen voorbereiden op een toekomst waarin AI onvermijdelijk is.

Daarover hadden we het allemaal niet, want ik wist dat er na leerkracht X ook leerkrachten Y en Z zouden zijn, op zoek naar een geschikte aanpak voor zulke (r)evoluties.

Dat bleek inderdaad het geval.

X, Y, Z en nog heel wat meer letters van het alfabet. Leerkracht Y bedacht een alternatieve opdracht met minder tekst en meer beeld, waarvoor de vindingrijke tieners uiteindelijk gewoon Bing Image Creator gebruikten en lovende commentaren kregen.

Leerkracht Z verbood het krampachtig en negeerde daarmee de realiteit.

Intussen is mijn standaardreactie: "Zie je dat jouw leerkrachten op zoek zijn naar hoe ze met AI moeten omgaan? Geef ze de inschrijflink naar de cursus 'AI in Education' van itec. Misschien versnelt dat hun zoektocht. En zeg je klasgenoten dat ze in de tussentijd erop moeten letten dat wat ze met ChatGPT maken ook líjkt op iets dat een 14-jarige echt zou hebben kunnen geschreven."